Egzotyczne Indie Południowe oraz Sri Lanka to regiony gdzie aktualnie możemy mówić o językach z rodziny drawidyjskiej. Obejmuje ona aż osiemdziesiąt pięć języków, którymi na całym świecie mówi ponad dwieście milionów ludzi.

Ze względu na regiony występowania języki drawidyjskie dzieli się na trzy wielkie grupy: północną, środkową i południową. Do ich zapisu wykorzystuje się wiele różnorakich rodzajów pism – tamilskiego, malajalam, kannada, telugu, dewanagari a nawet standardowego alfabetu arabskiego.

W skład południowych języków drawidyjskich zaliczamy języki badaga, kannada, kodagu, koraga, kota, malajalam, tamilsk, toda i tulu. Środkowa grupa języków drawidyjskich dzieli się zaś na: chenchu, gondi, kolami, koya, kui, kuv, maria, nagarhal, ollari, pardhan, parji, savara i telugu.

Ostatnia – północna – grupa języków drawidyjskich wyróżnia języki: brahui, kumarbhag paharia, kurukh oraz sauria paharia. Kilka z nich ma w tym rejonie świata nawet status języków urzędowych.

Najliczniej występującymi językami w tej grupie jest telugu oraz tamilski. Ten drugi wykształcił się na tym terenie już w okolicach pierwszego wieku naszej ery – na ten czas datowane są najstarsze zabytki piśmiennicze zachowane w tym języku.

W językach grupy drawidyjskiej występują też niektóre zapożyczenia z sanskrytu oraz języków munda. Prawdopodobnie dawniej języki drawidyjskie miały znacznie większy zasięg regionalny, ale w wyniku przemian politycznych i społecznych zepchnięte zostały mocno na południe, gdzie funkcjonują do dzisiaj.

.